قرار نیست همه خانه امن بسازند

گروه ایرنا زندگی - معصومه نیکنام: این روایت تلخی است از یک قتل، قتلی که به دست پدر رقم خورد، "خندان"  دختر جوانی روزی که توسط پدرش به قتل رسید، در خانه احساس نا امنی می کرد، به دوستش زنگ زد تا شاید راهی پیدا کند، مکالمه آن ها که حدود ساعت ۱۹ انجام شد، دقایقی بعد پایان یافت، حدود ساعت ۲۰ قتل اتفاق افتاد و دختر به دست پدرش با بیش از ۲۰ ضربه چاقو در خون خود غوطه ور شد. مدت ها بود که خندان با پدرش اختلاف داشت و این اختلاف حل نشده به این جا ختم شد و دختر جوان، ناامنی های خود در خانه پدری را به گور برد، به راستی در چنین شرایطی چه باید کرد؟ آیا حامی وجود دارد که پناهت دهد؟

رد این وضعیت را می شود در میان برخی از پرونده های موسوم به اورژانسی در کلانتری هم دید.زن جوانی که حدود ساعت ۲ نیمه شب سراسیمه و با چشمانی گریان به کلانتری مراجعه می کند و مدعی می شود، همسرش او را کتک زده و از خانه بیرون کرده است آن هم جلوی چشمان معصوم ۲ فرزندش، پلیس مداخله می کند اما مداخله پلیس هم با وجود با مراجعه به خانه این زن کارساز نبود، همسر آن زن  حتی در خانه را به روی پلیس باز نکرد تا وارد گفت و گو شود، فقط از پشت آیفون (زنگ در خانه) می گفت، حق ندارد وارد خانه ام شود. مدام می گفت طلاقش می دهم و از همین الان برود پی کارش .اینجا دیگر خانه او نیست. این زن در تهران کسی را نداشت  ودر نهایت به کلانتری بازگردانده شد.

هستند زنان و دخترانی که این گونه احساس خطر کرده اند و نمی دانستند باید چه اقدامی انجام دهند یا برای انجام اقدام هوشمندانه و به موقع دیر شده بود. پرونده های بسیاری به این شکل در کلانتری و مراجع قضائی تشکیل می شود و برخی از آن ها به سرانجام خوبی می رسد و برخی نه. درباره اینکه تعامل بهزیستی و نیروی انتظامی در این شرایط به چه صورت است و اصلا در چنین شرایطی چه باید کرد و ایا "خانه امن" بهزیستی همیشه و در همه حال از زنان بی پناه استقبال می کند یا نه، با سرهنگ "سید مهدی موسوی راد"  که دارای مدرک دکتری تخصصی روانشناسی و مدیرکل مشاوره و مددکاری معاونت فرهنگی اجتماعی فرماندهی نیروی انتظامی است به گفت و گو نشستیم​.